1. Home
  2. Read
  3. Byzantine NT

Luke 16

Parable of the Dishonest Manager

1Ἔλεγεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, Ἄνθρωπός τις ἦν πλουσιος, ὃς εἶχεν οἰκονόμον: καὶ οὗτος διεβληθη αὐτῷ ὡς διασκορπιζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. 2Καὶ φωνησας αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ, Τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; Ἀπόδος τὸν λογον τῆς οἰκονομίας σου: οὐ γὰρ δυνήσῃ ἔτι οἰκονομεῖν. 3Εἶπεν δὲ ἐν ἑαυτῷ οἰκονόμος, Τί ποιησω, ὅτι κυριος μου ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν ἀπ᾽ ἐμοῦ; Σκάπτειν οὐκ ἰσχύω, ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι. 4Ἔγνων τι ποιησω, ἵνα, ὅταν μετασταθῶ τῆς οἰκονομίας, δεξωνται με εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν. 5Καὶ προσκαλεσαμενος ἕνα ἕκαστον τῶν χρεωφειλετῶν τοῦ κυριου ἑαυτοῦ, ἔλεγεν τῷ πρώτῳ, Πόσον ὀφείλεις τῷ κυρίῳ μου; 6 δὲ εἶπεν, Ἑκατὸν βατους ἐλαίου. Καὶ εἶπεν αὐτῷ, Δέξαι σου τὸ γραμμα, καὶ καθισας ταχεως γραψον πεντηκοντα. 7Ἔπειτα ἑτέρῳ εἶπεν, Σὺ δὲ ποσον ὀφείλεις; δὲ εἶπεν, Ἑκατὸν κορους σιτου. Καὶ λεγει αὐτῷ, Δέξαι σου τὸ γραμμα, καὶ γραψον ὀγδοήκοντα. 8Καὶ ἐπῄνεσεν κυριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας ὅτι φρονιμως ἐποίησεν: ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τουτου φρονιμωτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσίν. 9Κἀγὼ ὑμῖν λεγω, Ποιήσατε ἑαυτοῖς φιλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δεξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνας. 10 πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστος ἐστιν, καὶ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν. 11Εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τις ὑμῖν πιστευσει; 12Καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τις ὑμῖν δωσει; 13Οὐδεὶς οἰκέτης δυναται δυσὶν κυριοις δουλευειν: γὰρ τὸν ἕνα μισησει, καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει: ἑνὸς ἀνθέξεται, καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονησει. Οὐ δυνασθε θεῷ δουλευειν καὶ μαμωνᾷ.

The Rich Man and Lazarus

19Ἄνθρωπος δε τις ἦν πλουσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφυραν καὶ βυσσον, εὐφραινόμενος καθ᾽ ἡμέραν λαμπρῶς. 20Πτωχὸς δε τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχιων τῶν πιπτοντων ἀπὸ τῆς τραπεζης τοῦ πλουσιου: ἀλλὰ καὶ οἱ κυνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχον, καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κολπον Ἀβραάμ: ἀπέθανεν δὲ καὶ πλουσιος, καὶ ἐτάφη. 23Καὶ ἐν τῷ ᾍδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασανοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακροθεν, καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κολποις αὐτοῦ. 24Καὶ αὐτὸς φωνησας εἶπεν, Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με, καὶ πεμψον Λάζαρον, ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτυλου αὐτοῦ ὕδατος, καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου: ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25Εἶπεν δὲ Ἀβραάμ, Τέκνον, μνησθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακα: νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι. 26Καὶ ἐπὶ πᾶσιν τουτοις, μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χασμα μεγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θελοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δυνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. 27Εἶπεν δε, Ἐρωτῶ οὖν σε, πατερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρος μου, 28ἔχω γὰρ πεντε ἀδελφούς, ὅπως διαμαρτυρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τοπον τοῦτον τῆς βασανου. 29Λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ, Ἔχουσιν Μωσέα καὶ τοὺς προφητας: ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 30 δὲ εἶπεν, Οὐχί, πατερ Ἀβραάμ: ἀλλ᾽ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοησουσιν. 31Εἶπεν δὲ αὐτῷ, Εἰ Μωσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδέ, ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ, πεισθησονται.