1. Home
  2. Lessons
  3. Lingua Graeca Per Se Illustrata

Lingua Graeca Per Se Illustrata

Try reading this helpful work of Comprehensible Input created by Seumas Macdonald.

This is a graded reading by Seumas Macdonald that guides learners from a beginner reading level to reading proficiency in ancient Greek. It is still a work in-progress. But what is available here is already a valuable source of comprehensible input.

The text is available under the CC-SA license, and the underlying Greek Text for this resource is available here.

Κεφάλαιον τὸ πρῶτον

Ἑλλάς ἐστιν ἐν τῇ Εὐρώπῃ. Ἰταλία ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐστίν. Ἑλλὰς καὶ Ἰταλία εἰσὶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ. καὶ Ἱσπανία ἐστὶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ. καὶ Ἱσπανία καὶ Ἰταλία καὶ Ἑλλάς εἰσιν ἐν τῇ Εὐρώπῃ.

Αἴγυπτος ἐν τῇ Εὐρώπῃ οὐκ ἔστιν, Αἴγυπτος ἐν τῇ Ἀφρικῇ ἐστιν. Γαλλία οὐκ ἔστιν ἐν τῇ Ἀφρικῇ, Γαλλία ἐστὶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ. δὲ Συρία οὐκ ἔστιν ἐν τῇ Εὐρώπῃ, ἀλλὰ ἐν τῇ Ἀσίᾳ. καὶ Ἀραβία ἐν τῇ Ἀσίᾳ ἐστίν. Συρία καὶ Ἀραβία ἐν τῇ Ἀσίᾳ εἰσίν. δὲ Γερμανία οὐκ ἔστιν ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ἀλλὰ ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐστίν. καὶ Βρεττανία ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐστίν. Γερμανία καὶ Βρεττανία εἰσὶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ.

Ἆρα Γαλλία ἐν τῇ Εὐρώπῃ; Γαλλία ἐστὶν ἐν τῇ Εὐρώπῃ. Ἆρα Ἀντιόχεια ἐν τῇ Γαλλίᾳ ἐστίν; Ἀντιόχεια ἐν τῇ Γαλλίᾳ οὐκ ἔστιν. ποῦ ἐστιν Ἀντιόχεια; Ἀντιόχειά ἐστιν ἐν τῇ Συρίᾳ. ποῦ ἐστιν Συρία; δὲ Συρία ἐν τῇ Ἀσίᾳ ἐστίν. ποῦ εἰσιν Γαλλία τε καὶ Γερμανία; καὶ Γαλλία καὶ Γερμανία ἐν τῇ Εὐρώπῃ εἰσίν.

Ἆρα Νεῖλος ἐν τῇ Εὐρώπῃ ἐστίν; Νεῖλος ἐν τῇ Εὐρώπῃ οὐκ ἔστιν. ποῦ Νεῖλός ἐστιν; Νεῖλός ἐστιν ἐν τῇ Ἀφρικῇ. δὲ Ῥῆνος ποῦ ἐστιν; Ῥῆνος ἐν τῇ Γερμανίᾳ ἐστίν. ποταμὸς Νεῖλός ἐστιν. καὶ Ῥῆνος ποταμός ἐστιν. καὶ Νεῖλος καὶ Ῥῆνός εἰσι ποταμοί. καὶ Ἴστρος ποταμός ἐστιν. μὲν Ῥῆνος καὶ Ἴστρος εἰσὶ ποταμοὶ ἐν τῇ Γερμανίᾳ, δὲ Θύμβρις ἐν τῇ Ἰταλίᾳ. ἀλλὰ Ὀρόντης ἐστὶ ποταμὸς ἐν τῇ Συρίᾳ.

Σικελία ἐστὶ νῆσος. καὶ Κρήτη ἐστὶ νῆσος. καὶ Κρήτη καὶ Σικελία εἰσὶ νῆσοι. νῆσός ἐστιν Βρεττανία. δὲ Ἰταλία νῆσος οὐκ ἔστιν. μὲν Σικελία νῆσος μεγάλη ἐστίν, δὲ Δῆλός ἐστι νῆσος μικρά. δὲ Βρεττανία οὐ νῆσος μικρά, ἀλλὰ νῆσος μεγάλη ἐστίν. Σικελία καὶ Κρήτη οὐ νῆσοι μικραί, ἀλλὰ νῆσοι μεγάλαι εἰσίν.

Σπάρτη πόλις ἐστίν. Σπάρτη ἐστὶν ἐν τῇ Ἑλλάδι. Σπάρτη ἐστὶ πόλις Ἑλληνική. καὶ αἱ Ἀθῆναί εἰσὶ πόλις Ἑλληνική. καὶ Σπάρτη καὶ αἱ Ἀθῆναι πόλεις Ἑλληνικαί εἰσιν. δὲ Ῥώμη ἐστὶ πόλις ἐν τῇ Ἰταλίᾳ. δὲ Ἀντιόχεια πόλις ἐν τῇ Συρίᾳ ἐστίν. Ἀντιόχεια, αἱ Ἀθῆναι, Ῥώμη εἰσὶ πόλεις μεγάλαι.

ποῦ εἰσιν αἱ Ἀθῆναι; αἱ Ἀθῆναί εἰσιν ἐν τῇ Ἑλλάδι. ποῦ Ῥώμη ἐστίν; ἐν τῇ Ἰταλίᾳ ἐστὶν Ῥώμη. πόλις Ῥωμαϊκή ἐστιν Ῥώμη. ποῦ ἐστιν Κωνσταντινούπολις; Κωνσταντινούπολίς ἐστιν ἐν τῇ Ἑλλάδι. ἆρα Κωνσταντινούπολις πόλις Ἑλληνικὴ Ῥωμαϊκή; ἔστι πόλις καὶ Ἑλληνικὴ καὶ Ῥωμαϊκή.

Ῥάβεννα οὐκ ἔστι πόλις Ἑλληνική, ἀλλὰ πόλις Ῥωμαϊκή. Ῥώμη καὶ Ῥάβεννα πόλεις Ῥωμαϊκαί εἰσιν. πόλεις δὲ Ἑλληνικαί εἰσιν αἱ Ἀθῆναι καὶ Σπάρτη. δὲ Σικελία οὐκ ἔστιν νῆσος Ἑλληνική, ἀλλὰ νῆσος Ῥωμαϊκή. δὲ Κρήτη, Ῥόδος, Νάξος, Σάμος, Χίος, Λέσβος, Λῆμνος, καὶ Εὔβοιά εἰσι νῆσοι Ἑλληνικαί.

ἐν τῇ Ἑλλάδι πολλαὶ νῆσοί εἰσιν. ἐν τῇ Ἰταλίᾳ καὶ ἐν τῇ Ἑλλάδι εἰσὶ πολλαὶ πόλεις. ἐν τῇ Γαλλίᾳ καὶ ἐν τῇ Γερμανίᾳ πολλοί εἰσι ποταμοί. ἆρα πολλοὶ ποταμοὶ καὶ πολλαὶ πόλεις ἐν τῇ Ἀραβίᾳ; ἐν τῇ Ἀραβίᾳ οὐ πολλοί, ἀλλ᾽ ὀλίγοι ποταμοί εἰσι καὶ ὀλίγαι πόλεις.

ἆρα μὴ Κρήτη πόλις ἐστίν; οὐχί, Κρήτη πόλις οὐκ ἔστιν. τί ἐστιν Κρήτη; Κρήτη νῆσός ἐστιν. ἆρα μὴ Σπάρτη νῆσός ἐστιν; οὐ νῆσός ἐστιν Σπάρτη. τί Σπάρτη ἐστίν; ἀλλὰ πόλις ἐστὶν Σπάρτη. δὲ Ὀρόντης, τί ἐστιν; Ὀρόντης ἐστὶ ποταμὸς μέγας. ἆρα μὴ τὸ πέλαγος τὸ Ἀτλαντικὸν μικρόν ἐστιν; οὐ μικρόν ἐστιν, ἀλλὰ μέγα ἐστὶ τὸ πέλαγος.

ποῦ ἐστι ἀρχὴ Ῥωμαϊκή; Ῥωμαϊκὴ ἀρχή ἐστι ἐν τῇ Εὐρώπῃ, καὶ ἐν τῇ Ἀσίᾳ, καὶ ἐν τῇ Ἀφρικῇ. Ἱσπανία καὶ Συρία καὶ Αἴγυπτος ἐπαρχίαι Ῥωμαϊκαί εἰσιν. δὲ Γερμανία οὐκ ἔστι ἐπαρχία Ῥωμαϊκή. Γερμανία ἐν τῇ ἀρχῇ τῇ Ῥωμαϊκῇ οὐκ ἔστιν. ἀλλὰ Γαλλία καὶ Βρεττανία εἰσὶν ἐπαρχίαι Ῥωμαϊκαί. ἐν τῇ Ῥωμαϊκῇ ἀρχῇ πολλαί εἰσιν ἐπαρχίαι. μεγάλη ἐστὶν ἀρχὴ Ῥωμαϊκή!

αἱ λέξεις καὶ οἱ ἀριθμοί

τὸ εἷς καὶ τὸ δύο ἀριθμοί εἰσιν. καὶ τὸ τρεῖς ἀριθμός ἐστιν. τὰ εἷς, δύο, τρεῖς ἀριθμοὶ Ἑλληνικοί εἰσιν. τὸ εἷς καὶ τὸ δύο εἰσι μικροὶ ἀριθμοί. χίλια μέγας ἀριθμός ἐστιν.

τὸ Α καὶ τὸ Β γράμματά ἐστιν. καὶ τὸ Γ γράμμα ἐστίν. τὰ Α, Β, Γ ἐστὶ τρία γράμματα. τὸ Α ἐστὶ τὸ γράμμα τὸ πρῶτον, τὸ Β τὸ δεύτερον γράμμα, τὸ Γ τὸ τρίτον γράμμα. τὸ Γ γράμμα Ἑλληνικόν ἐστιν. τὸ C ἐστὶ γράμμα Ῥωμαϊκόν. τὸ C καὶ D γράμματα Ῥωμαϊκά ἐστιν. τὸ Γ καὶ Δ ἐστὶ γράμματα Ἑλληνικά.

τὸ ποταμὸς καὶ τὸ πόλις λέξεις Ἑλληνικαί εἰσιν. καὶ τὸ ποῦ λέξις Ἑλληνική ἐστιν. ἐν τῇ λέξει τὸ ποῦ ἐστι τρία γράμματα.

ἐν τῇ λέξει τῇ ποταμὸς ἑπτὰ γράμματα καὶ τρεῖς συλλαβαί εἰσιν. πρώτη συλλαβὴ πο-, δευτέρᾱ-τα-, τρίτη-μος. ἐν τῇ λέξει τὸ οὐκ εἰσὶ τρία γράμματα καὶ μία συλλαβή.

τί ἐστι τὸ τρεῖς; τὸ τρεῖς ἀριθμὸς Ἑλληνικός ἐστιν. τὸ Γ, τί ἐστιν; τὸ Γ γράμμα Ἑλληνικόν ἐστιν. ἆρα μὴ τὸ C γράμμα Ἑλληνικόν ἐστιν; οὐ γράμμα Ἑλληνικόν, ἀλλὰ γράμμα Ῥωμαϊκόν ἐστι τὸ C. ἆρά ἐστιν τὸ Β τὸ γράμμα τὸ πρῶτον; Β οὐ τὸ πρῶτον γράμμα, ἀλλὰ τὸ δεύτερόν ἐστιν. τί ἐστι τὸ οὐ; τὸ οὐ ἐστὶ λέξις Ἑλληνική. τὰ οὐ, ἀλλά, μέγας, ἀριθμός, λέξεις Ἑλληνικαί εἰσιν. καὶ τὸ λέξις ἐστὶ λέξις Ἑλληνική!

Κεφάλαιον τὸ δεύτερον

Γρηγόριος ἀνὴρ Ἑλληνικός ἐστιν. Εὐγενία γυνὴ Ἑλληνική ἐστιν. Ἀλέξιος παῖς Ἑλληνικός ἐστιν. καὶ Δημήτριος παῖς Ἑλληνικός ἐστιν. δὲ Εἰρήνη ἐστὶ κόρη Ἑλληνική. καὶ Σοφία ἐστὶ κόρη Ἑλληνική.

Ἀλέξιος καὶ Δημήτριος οὐκ ἄνδρες, ἀλλὰ παῖδές εἰσιν. ἄνδρες εἰσὶ Γρηγόριος καὶ Σωσίας καὶ Τροχίλος. γυναῖκές εἰσιν Εὐγενία καὶ Σύρα καὶ Κίλισσα. ἆρα Σοφία γυνή; οὐκ ἔστιν γυνή, ἀλλὰ κόρη Σοφία.

Γρηγόριος, Εὐγενία, Ἀλέξιος, Δημήτριος, Εἰρήνη, Σοφία, Σωσίας, Τροχίλος, Κίλισσα, ἐστὶν οἰκία Ἑλληνική. μὲν Γρηγόριος πατήρ ἐστιν, δὲ Εὐγενία μήτηρ ἐστίν. πατὴρ Ἀλεξίου καὶ Δημητρίου ἐστὶν Γρηγόριος. Γρηγόριος καὶ πατήρ ἐστιν τῆς Σοφίας καὶ τῆς Εἰρήνης. μήτηρ Ἀλεξίου καὶ Δημητρίου, Σοφίας καὶ Εἰρήνης ἐστὶν Εὐγενία. δὲ Ἀλέξιος υἱός ἐστιν Γρηγορίου. καὶ υἱὸς Εὐγενίας ἐστὶν Ἀλέξιος. καὶ Δημήτριός ἐστιν υἱὸς τοῦ Γρηγορίου καὶ τῆς Εὐγενίας.

τίς ἐστιν Ἀλέξιος; Ἀλέξιός ἐστι παῖς Ἑλληνικός. τίς ἐστιν πατὴρ τοῦ Ἀλεξίου; Γρηγόριος πατὴρ τοῦ Ἀλεξίου ἐστίν. τίς μήτηρ τοῦ Ἀλεξίου ἐστίν; μήτηρ τοῦ Ἀλεξίου ἐστὶν Εὐγενία. τίς Εἰρήνη ἐστίν; κόρη Ἑλληνική ἐστιν Εἰρήνη. τίς ἐστιν μήτηρ τῆς Εἰρήνης; Εὐγενία μήτηρ τῆς Εἰρήνης ἐστίν. καὶ Γρηγόριος πατὴρ τῆς Εἰρήνης ἐστίν. Εἰρήνη ἐστὶ θυγάτηρ τοῦ Γρηγορίου καὶ τῆς Εὐγενίας.

τίνες εἰσὶν οἱ υἱοὶ τοῦ Γρηγορίου; οἱ υἱοὶ τοῦ Γρηγορίου εἰσὶν Ἀλέξιος καὶ Δημήτριος. τίνες εἰσὶν αἱ θυγατέρες τῆς Εὐγενίας; αἱ θυγατέρες τῆς Εὐγενίας εἰσὶν Εἰρήνη καὶ Σοφία. Ἀλέξιος, Δημήτριος, Εἰρήνη, Σοφία εἰσὶ τέσσαρα παιδία. παιδία ἐστιν υἱοὶ καὶ θυγατέρες, παῖδες καὶ κόραι. ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Γρηγορίου εἰσὶ τέσσαρα παιδία, δύο υἱοὶ καὶ δύο θυγατέρες.

ἆρα Σωσίας υἱὸς τοῦ Γρηγορίου; Σωσίας οὐκ ἔστιν υἱὸς τοῦ Γρηγορίου, ἀλλὰ δοῦλος τοῦ Γρηγορίου ἐστίν. Γρηγόριος δεσπότης τοῦ Σωσίου ἐστίν. Γρηγόριός ἐστι δεσπότης τῶν δούλων. δὲ Σωσίας καὶ Τροχίλος εἰσὶ δοῦλοι δύο. δὲ Γρηγόριος ἐστὶ καὶ πατὴρ παιδίων καὶ δεσπότης δούλων.

ἆρα Κίλισσα θυγάτηρ τῆς Εὐγενίας; Κίλισσα οὐκ ἔστιν θυγάτηρ τῆς Εὐγενίας, ἀλλὰ δούλη τῆς Εὐγενίας ἐστίν. δὲ Εὐγενία ἐστί δέσποινα τῆς δούλης, τῆς Κιλίσσης. καὶ Σύρα ἐστὶ δούλη. καὶ Σύρα καὶ Κίλισσά εἰσι δύο δοῦλαι. δὲ Εὐγενία δέσποινά ἐστι τῶν δουλῶν.

τίνος δοῦλός ἐστι Τροχίλος; Τροχίλος τοῦ Γρηγορίου ἐστὶν δοῦλος. τίνος δοῦλός ἐστι Σωσίας; καὶ Σωσίας τοῦ Γρηγορίου ἐστὶ δοῦλος. τίνος δούλη ἐστὶ Σύρα; Σύρα ἐστὶ δούλη τῆς Εὐγενίας. καὶ τίνος δούλη ἐστὶ Κίλισσα; τῆς Εὐγενίας ἐστὶ Κίλισσα δούλη.

πόσα ἔστιν παιδία ἐν τῇ οἰκίᾳ; ἔστι ἐν τῇ οἰκίᾳ τῆς Εὐγενίας καὶ τοῦ Γρηγορίου τέσσαρα παιδία. πόσοι υἱοὶ καὶ πόσαι θυγατέρες; δύο υἱοὶ καὶ δύο θυγατέρες εἰσὶν ἐν τῇ οἰκίᾳ. πόσοι δοῦλοι ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰσίν; ἑκατόν; οὐχ ἑκατὸν, ἀλλὰ πεντήκοντα. ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Γρηγορίου εἰσὶ πολλοὶ μὲν δοῦλοι, ὀλίγα δὲ παιδία. δὲ Γρηγόριός ἐστι κῡ́ριος πολλῶν δούλων.

τὸ δύο καὶ τὸ τρεῖς, καὶ τὸ τέσσαρα, ἀριθμοί εἰσιν. καὶ τὸ ἑκατὸν καὶ τὸ πεντήκοντά εἰσιν ἀριθμοί. ἀριθμὸς τῶν δούλων ἔστιν πεντήκοντα. δὲ ἀριθμὸς τῶν παιδίων ἐστὶ τέσσαρα. μὲν ἀριθμὸς τῶν δούλων μέγας ἐστίν, δὲ ἀριθμὸς τῶν παιδίων μῑκρός. μέγας μὲν ἀριθμὸς δούλων, μικρὸς δὲ ἀριθμὸς παιδίων ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Γρηγορίου ἐστίν.

Γρηγόριός ἐστιν ἀνὴρ Ἑλληνικός. δὲ Τροχίλος ἐστὶν ἀνὴρ Ῥωμαϊκός, ἀλλὰ δοῦλος. δὲ Σωσίας ἐστὶν ἀνὴρ Συριακός, ἀνὴρ τῆς Συρίας. Γρηγόριος οἰκεῖ ἐν τῇ Συρίᾳ. οἰκία τοῦ Γρηγορίου ἐστὶν ἐν τῇ Συρίᾳ, ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ. Ἀντιόχειά ἐστιν πόλις ἐν τῇ Συρίᾳ.

ἆρα μὴ Εὐγενία Συριακή; οὐ Συριακή, ἀλλὰ Ἑλληνική ἐστιν. ἆρα μὴ Κίλισσα Ῥωμαϊκή; οὐ Ῥωμαϊκή, ἀλλὰ Συριακή ἐστιν Κίλισσα. καὶ Σύρα ἐστί Συριακή. καὶ Κίλισσα καὶ Σύρα εἰσὶ Συριακαί.

τίς ἐστιν Μάρκος; Μάρκος ἐστὶν δεσπότης Ῥωμαϊκός. Μάρκος οἰκεῖ ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ. καὶ Μάρκος καὶ Γρηγόριός εἰσι δεσπόται δύο. δὲ Σωσίας ἐστί δοῦλος τοῦ Γρηγορίου.

Μαρ· τίνος δοῦλός ἐστιν Σωσίας; Γρη· Σωσίας ἐστὶν δοῦλος ἐμοῦ. Μαρ· ἆρα Τροχίλος δοῦλός σου; Γρη· ναί, καὶ Τροχίλος ἐστὶν δοῦλός μου. οἱ δοῦλοί μού εἰσιν Σωσίας καὶ Τροχίλος καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Μαρ· ἆρα Σύρα δούλη σου; Γρη· ναί, Σύρα δούλη μού ἐστιν, καὶ Κίλισσά ἐστιν δούλη ἐμοῦ. αἱ δοῦλαί μού εἰσιν Σύρα καὶ Κίλισσα καὶ πολλαὶ ἄλλαι. οἰκία μού ἐστι μεγάλη. Μαρ· πόσοι δοῦλοί εἰσιν ἐν τῇ οἰκίᾳ σου; Γρη· πεντήκοντα δοῦλοί εἰσιν ἐν τῇ οἰκίᾳ μου. Μαρ· τί; Γρη· ἀριθμὸς τῶν δούλων μού ἐστιν πεντήκοντα. Μαρ· μόνον πεντήκοντα; ἀριθμὸς τῶν δούλων σού ἐστιν μῑκρός. ἐν τῇ οἰκίᾳ μου ἑκατὸν δοῦλοί εἰσιν.

Κεφάλαιον τὸ τρίτον

πρωτὴ σκηνή

πρόσωπα· Γρηγόριος, Εὐγενία, Ἀλέξιος, Δημήτριος, Εἰρήνη, Σοφία.

Σοφία ᾄδει. Σοφία χαίρει. Δημήτριος «στ!». Δημήτριος οὐ χαίρει. δὲ Σοφία ἔτι ᾄδει. δὲ Δημήτριος «στ!». Δημήτριος οὐ χαίρει, ἀλλὰ ὀργίζεται. δὲ Σοφίᾱ ἔτι ᾄδει. δὲ Δημήτριος τὴν Σωφίᾱν παίει. δὲ Σοφία νῦν οὐκ ᾄδει, ἀλλὰ δακρύει. δὲ Δημήτριος γελᾷ, « ». μὲν Ἀλέξιος Δημήτριον ὁρᾷ, δὲ Δημήτριος τὸν Ἀλέξιον οὐχ ὁρᾷ. Ἀλέξιος λέγει «τί; Δημήτριος κόρην παίει, καὶ γελᾷ;» Ἀλέξιος ὀργίζεται, καὶ τὸν Δημήτριον παίει. δὲ Δημήτριος νῦν οὐ γελᾷ, ἀλλὰ δακρῡ́ει. Δημήτριος τὸν Ἀλέξιον παίει. δὲ Σοφίᾱ λέγει «ποῦ ἐστιν μήτηρ;» Σοφίᾱ τὴν Εὐγενίᾱν οὐχ ὁρᾷ. Σοφίᾱ καλεῖ τὴν Εὐγενίᾱν «μῆτερ, μῆ-τερ, Δημήτριός με παίει.» μὲν Εὐγενίᾱ οὐκ ἔρχεται, δὲ Γρηγόριος ἔρχεται.

δευτέρᾱ σκηνή

Γρηγόριος ἐρωτᾷ «τίς με καλεῖ;» δὲ Ἀλέξιος ἀποκρίνεται «οὐδείς σε καλεῖ, τὴν δὲ μητέρα καλεῖ Σοφίᾱ.» δὲ Γρηγόριος ἐρωτᾷ τὸν Ἀλέξιον «τὴν μὲν μητέρα καλεῖ, ἐγὼ δὲ πάρειμι. διὰ τί Σοφία δακρῡ́ει;» δὲ ἀποκρῑ́νεται « Σοφία δακρύει ὅτι Δημήτριος αὐτὴν παίει.» δὲ Γρηγόριος λέγει «διὰ τί παῖς κόρην μῑκρᾱ̀ν παίει; φεῦ φεῦ. διὰ τί Δημήτριος αὐτὴν παίει;» δὲ ἀποκρῑ́νεται «ὅτι ᾄδει Σοφίᾱ;» δὲ Γρηγόριος λέγει « θύγατέρ μου. Δημήτριος οὐκ ἔστιν παῖς ἀγαθός, ἀλλὰ πονηρός.» δὲ Ἀλέξιος λέγει « Σοφία ἐστὶ κόρη ἀγαθή.» δὲ ἀποκρίνεται «ναί, ὀρθῶς, ἀλλὰ ποῦ ἐστιν μήτηρ; διὰ τί οὐκ ἔρχεται;» γὰρ πατὴρ τὴν μητέρα οὐχ ὁρᾷ. οὖν Δημήτριος ἀποκρῑ́νεται « μήτηρ καθεύδει.» δὲ Ἀλέξιος λέγει «στ. οὐ σέ, ἀλλὰ ἐμὲ ἐρωτᾷ πατήρ.» δὲ Γρηγόριος «παῖδες, σιγᾶτε. ποῦ ἐστιν μήτηρ;» δὲ Ἀλέξιος ἀποκρῑ́νεται « μὲν μήτηρ ἐνθάδε οὐκ ἔστιν, δὲ Δημήτριός ἐστιν.» καλεῖ οὖν Ἀλέξιος τὴν Εὐγενίᾱν «μῆ-τερ, μῆ-τερ.» δὲ Εὐγενίᾱ οὐκ ἀκούει οὐδὲ ἔρχεται. διὰ τί οὐκ ἔρχεται; ὃτι τοῦ Ἀλεξίου οὐκ ἀκούει. διὰ τί οὐκ αὐτοῦ ἀκούει; ὃτι Εὐγενίᾱ καθεύδει. οὖν Δημήτριος γελᾷ, « . οὐδὲ μήτηρ σοῦ ἀκούει.» δὲ Γρηγόριος ὀργίζεται. λέγει «σῑ́γᾱ». καὶ πατὴρ τὸν υἱὸν τύπτει. τὺπ τὺπ τύπ. διὰ τί τύπτει τὸν υἱόν; ὅτι οὐκ ἀγαθὸς πατήρ. νῦν δὲ Δημήρτιος δακρῡ́ει. ἆρα Εὐγενίᾱ τοῦ Δημητρίου ἀκούει; οὐδὲ αὐτοῦ ἀκούει, οὐδὲ τοῦ Ἀλεξίου, ἀλλὰ ἔτι καθεύδει. δὲ Εἰρήνη καὶ ἀκούει καὶ ἔρχεται.

τρίτη σκηνή

οὖν Ἀλέξιος λέγει « μὲν μήτηρ οὐκ ἔρχεται, δὲ Εἰρήνη ἔρχεται.» δὲ Γρηγόριος αὐτοῦ οὐκ ἀκούει, γὰρ Δημήτριος πολὺ δακρῡ́ει. δὲ Εἰρήνη τὸν Ἀλέξιον ὁρᾷ, καὶ αὐτὸν ἐρωτᾷ «διὰ τί Δημήτριος δακρῡ́ει;» δὲ Ἀλέξιος ἀποκρῑ́νεται « Δημήτριος δακρῡ́ει ὅτι πατὴρ τύπτει αὐτόν.» δὲ ἐρωτᾷ «ἀλλὰ διὰ τί πατὴρ αὐτὸν τύπτει;» δὲ ἀποκρῑ́νεται «τὸν Δημήτριον τύπτει ὃτι παῖς πονηρός ἐστιν. δὲ Δημήτριος κόρην μῑκρᾱ̀ν παίει.» δὲ Σοφίᾱ λέγει «πάτερ, Εἰρήνη ἐνθάδε ἐστίν.» οὖν Γρηγόριος αὐτὴν ὁρᾷ, καὶ λέγει «τί ἐστιν, θύγατερ;» δὲ ἀποκρῑ́νεται « πάτερ, διὰ τί Δημήτριος δακρῡ́ει;» δὲ «ὅτι υἱὸς πονηρός ἐστιν. παῖς ὃς μῑκρᾱ̀ν κόρην παίει οὐκ ἔστιν ἀγαθός. ἀγαθὸς παῖς οὐ παίει κόρην.» οὖν Γρηγόριος πάλιν αὐτὸν τύπτει· τὺπ τὺπ τύπ. μὲν οὖν Δημήτριος πολὺ δακρῡ́ει. δὲ Ἀλέξιος χαίρει, ἀλλὰ οὐ γελᾷ. δὲ Σοφία οὐ χαίρει οὐδὲ γελᾷ. διὰ τί; ὅτι κόρη ἀγαθή ἐστιν Σοφία. δὲ Εἰρήνη δακρῡ́ει. διὰ τί καὶ Εἰρήνη δακρῡ́ει; δακρῡ́ει ὅτι πατὴρ τὸν υἱὸν τύπτει. πονηρὸς παῖς ὃς κόρην παίει, καὶ δὴ καὶ πονηρὸς ἀνὴρ ὃς μικρὸν παῖδα τύπτει.

παῖς γελᾷ. κόρη δακρῡ́ει. τίς ἐστιν παῖς ὃς γελᾷ; παῖς ὃς γελᾷ Δημήτριός ἐστιν. τίς ἐστιν κόρη δακρῡ́ει; κόρη δακρῡ́ει ἐστὶν Σοφίᾱ. Δημήτριος, ὃς κόρην παίει, ἐστὶ παῖς πονηρός. κόρη, ἣν Δημήτριος παίει, Σοφία ἐστίν. Γρηγόριος, ὃς υἱὸν τύπτει, πονηρὸς πατήρ ἐστιν. υἱός, ὃν Γρηγόριος τύπτει, Δημήτριός ἐστιν. τίνα καλεῖ Σοφίᾱ; τὴν Εὐγενίαν καλεῖ. Εὐγενίᾱ, ἣν Σοφία καλεῖ, ἐστὶ μήτηρ παιδίων. ἀλλὰ Γρηγόριος τὸν Δημήτριον τύπτει. παῖς, ὃν Γρηγόριος τύπτει, Δημήτριός ἐστιν. τίνα καλεῖ Ἀλέξιος; καὶ Ἀλέξιος τὴν Εὐγενίᾱν καλεῖ. δὲ Εὐγενίᾱ οὐκ ἀκούει. τίνος ἀκούει Εὐγενία; οὐδενὸς καὶ οὐδέν.

Κεφάλαιον τὸ τέταρτον

πρώτη σκηνή

πρόσωπα· Γρηγόριος, Εὐγενίᾱ, Σωσίᾱς.

Γρηγόριός ἐστιν ἐν τῇ οἰκίᾳ. καὶ Εὐγενίᾱ ἐστὶν ἐν τῇ οἰκίᾳ. Γρηγόριος λέγει, «ἆρα ἔστιν οἶνος;» δὲ Εὐγενίᾱ λέγει, «οἶνος; ἆρα ἔστιν οἶνος; ἔστιν οἶνος, ἐν τῷ οἰνῶνι. οἶνός ἐστιν ἐν τῷ οἰνῶνι.» δὲ Γρηγόριος ἔρχεται εἰς τὸν οἰνῶνα. ἆρα ἔστιν οἶνος ἐν τῷ οἰνῶνι; ναί, οἶνος ἔστιν. πολὺς οἶνός ἐστιν. οἶνος ἐν τῷ οἰνῶνι πολύς ἐστιν. Γρηγόριος ὁρᾷ ἀμφορέᾱς. πολλοὶ ὀλίγοι ἀμφορῆς εἰσιν; πολλοί εἰσιν. τί ἔνεστιν ἐν τοῖς ἀμφορεῦσιν; οἶνος ἔνεστιν. πολλοὶ ὀλίγοι ἀμφορῆς εἰσιν; πολλοί εἰσιν. ἐν τοῖς ἀμφορεῦσιν ἐστὶν οἶνος. πόσοι ἀμφορῆς εἰσιν; Γρηγόριος ἀριθμεῖ τοὺς ἀμφορέᾱς αὐτοῦ· εἷς, δύο, τρεῖς, τέσσαρες, πέντε, ἕξ, ἑπτά, ὀκτώ, ἐννέα, δέκα, ἕνδεκα. μόνον ἕνδεκα. ἀριθμὸς τῶν ἀμφορέων οὐκ ἔστιν δώδεκα, ἀλλὰ ἕνδεκα. ἕνδεκα πάρεισιν, εἷς ἄπεστιν. ποῦ ἐστιν; ποῦ ἐστιν ἀμφορεὺς ἄλλος; Γρηγόριος ὀργίζεται. καὶ καλεῖ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ «Εὐγενίᾱ, ἐλθέ!» δὲ Εὐγενίᾱ ἔρχεται εἰς τὸν οἰνῶνα. νῦν Εὐγενίᾱ πάρεστιν. δὲ λέγει, «πόσοι ἀμφορῆς τοῦ οἴνου εἰσίν;» δὲ λέγει «ἆρα οὐ δώδεκα;» καὶ ἀριθμεῖ αὐτούς. εἷς, δύο, τρεῖςἐννέα, δέκα, ἕνδεκα. Εὐγενίᾱ ἀριθμεῖ ἕνδεκα ἀμφορέᾱς τοῦ οἴνου. λέγει οὖν Εὐγενίᾱ, «μόνον ἕνδεκα ἀμφορῆς εἰσιν, οὐ δώδεκα. κάλει τοὺς δούλους.» οὖν Γρηγόριος καλεῖ τοὺς δούλους αὐτοῦ «δοῦλοι, ἔλθετε!» οὖν Σωσίᾱς ἔρχεται, δὲ Τροχίλος οὔ. νῦν δὲ εἷς τῶν δούλων πάρεστιν, οἱ ἄλλοι ἄπεισιν. δὲ Γρηγόριος βλέπει ὁρᾷ τὸν δοῦλον αὐτοῦ, Σωσίᾱν, τὸν δὲ δοῦλον Τροχίλον οὐ ὁρᾷ. μὲν Σωσίᾱς πάρεστιν, δὲ Τροχίλος ἄπεστιν. Γρηγόριος, Εὐγενίᾱ, καὶ Σωσίᾱς πάρεισιν. Σωσίᾱς· «ἰδού, δοῦλός σου ἐνθάδε ἐστίν.» Γρηγόριος· «τί; εἷς μόνος δοῦλος πάρεστιν; ποῦ εἰσιν οἱ ἄλλοι; ποῦ ἐστιν Τροχίλος; κάλει τὸν Τροχίλον.» δὲ Σωσίας καλεῖ Τροχίλον, «Τροχίλε, ἐλθέ». Τροχίλος δὲ οὔτε ἀκούει τοῦ Σωσίου, οὔτε ἔρχεται. οὖν Σωσίᾱς πάλιν καλεῖ αὐτόν, «ἐλθέ, Τροχίλε». Τροχίλος ἔρχεται, καὶ νῦν δύο δοῦλοι πάρεισιν.

δεύτερα σκηνή

πρόσωπα· Γρηγόριος, Εὐγενίᾱ, Σωσίᾱς, Τροχίλος.

Τροχίλος, ὃς τὸν δεσπότην οὐχ ὁρᾷ, ἐρωτᾷ τὸν Σωσίᾱν, «τί ἐστιν, Σωσία;» Σωσίᾱς· «στ! κύριος πάρεστιν. ἀσπάζου αὐτόν.» δὲ Τροχίλος δοῦλος ἀσπάζεται τὸν δεσπότην, «χαῖρε, κῡ́ριε». δὲ κύριος αὐτόν ἀσπάζεται, «χαῖρε καὶ σύ, δοῦλε» Τροχίλος· «τί ἐστιν, δέσποτα;» Γρηγόριος· «στ!σῑ́γᾱ, δοῦλε. σῑ́γᾱ καὶ ἄκουσον». μὲν δοῦλος σῑγᾷ, δὲ δεσπότης λέγει, «ἐν τῷ οἰνῶνί μού εἰσιν μόνον ἕνδεκα ἀμφορῆς οἴνου. ποῦ ἐστιν ἄλλος;» μὲν δοῦλος σῑγᾷ, οὐδὲ ἀποκρῑ́νεται. δὲ Εὐγενίᾱ λέγει, «ἀποκρῑ́νου, Τροχίλε! κῡ́ριος ἐρωτᾷ σε.» οὖν Τροχίλος ἀποκρῑ́νεται, « οἶνός σου οὐκ ἐνθάδε ἐστίν. οὐκ οἶδα ἐγώ. ἐρώτᾱ Σωσίᾱν!» μὲν οὖν Γρηγόριος νῦν τὸν Σωσίᾱν ἐρωτᾷ, «ποῦ ἐστιν οἶνός μου, Σωσία;» δὲ Σωσίᾱς οὐδὲν ἀποκρῑ́νεται. δὲ Γρηγόριος πάλιν ἐρωτᾷ αὐτόν, «ἀποκρῑ́νου, δοῦλε, ποῦ ἐστιν ἄλλος ἀμφορεύς;» μὲν Σωσίᾱς οὐ λέγει, δὲ Τροχίλος κατηγορεῖ τοῦ Σωσίου, « ἀμφορεύς σου ἐν τῷ σάκκῳ αὐτοῦ ἐστιν.» δὲ Εὐγενίᾱ λέγει, «ἄκουσον, Σωσία, Τροχίλος κατηγορεῖ σου.» δὲ Σωσίᾱς· «τί, τίνος κατηγορεῖ Τροχίλος; ἐμοῦ;» Γρηγόριος δὲ λέγει, «σῑ́γᾱ, Τροχίλε. δοῦλος ὃς δούλου ἄλλου κατηγορεῖ, οὐκ ἔστιν δοῦλος ἀγαθός, ἀλλὰ πονηρός». σῑγᾷ οὖν Τροχίλος. οὐκ οὖν κατηγορεῖ τοῦ Σωσίου Γρηγόριος, ἀλλὰ ἐρωτᾷ αὐτόν, «ἆρα ἀμφορεύς μου ἐν τῷ σάκκῳ σου;» Σωσίᾱς· «οὐδαμῶς, κῡ́ριε. ἀμφορεύς σου οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σάκκῳ μου.» Γρηγόριος· «ποῦ ἐστιν σάκκος σου;» Σωσίᾱς· «ἰδού, σάκκος μου πάρεστιν.» Γρηγόριος· «θὲς τὸν σάκκον ἐπὶ τὴν τράπεζαν, καὶ ἄνοιξον αὐτόν.» οὖν Σωσίᾱς τίθησι τὸν σάκκον ἐπὶ τήν τράπεζαν, καὶ αὐτόν ἀνοίγει. νῦν δὲ σάκκος ἐστὶν ἐπὶ τῆς τραπέζης. ἆρα ἀμφορεύς ἔνεστιν ἐν τῷ σάκκῳ; οὐχί. οὐκ ἔστιν οἴνου ἀμφορεὺς ἐν τῷ σάκκῳ αὐτοῦ. δεσπότης Γρηγόριος ὁρᾷ οὐδένα ἀμφορέᾱ ἐν τῷ σάκκῳ. γὰρ σάκκος τοῦ Σωσίου ἐστιν κενός. οὖν Γρηγόριος λέγει τῇ Εὐγενίᾳ, «ἰδού, Σωσίᾱς ἐστὶν δοῦλος ἀγαθός. τὸν ἀμφορέᾱ μου οὐκ ἔχει. σοὶ δὲ εὐχαριστῶ, Σωσία, τὸν σάκκον λάβε καὶ ἀποχώρει.» οὖν Σωσίᾱς λαμβάνει τὸν σάκκον καὶ ἀποχωρεῖ ἐκ τοῦ οἰνῶνος. δὲ Τροχίλος ἔτι πάρεστιν. ἆρα Τροχίλος τὸν οἶνον ἔχει;

τρίτη σκηνή

Γρηγόριος νῦν ἐρωτᾷ τὸν Τροχίλον, λέγων «ποῦ ἐστιν ἀμφορεύς μου, Τροχίλε;» δὲ Τροχίλος ἀποκρῑ́νεται, λέγων «οὐκ οἶδα. οὐκ ἔστιν ἐν τῷ σάκκῳ ἐμοῦ.» οὖν Γρηγόριος κελεύει αὐτόν, «θὲς τὸν σάκκον ἐπὶ τὴν τράπεζαν, καὶ ἄνοιξον αὐτόν.» Τροχίλος ἐπὶ τὴν τράπεζαν τίθησι τὸν σάκκον αὐτοῦ, ἔπειτα δὲ ἀνοίγει αὐτόν. ἆρά ἐστιν οἶνος ἐν τῷ σάκκῳ; οὐδαμῶς. οὐκ ἔστιν οὐδέν. σάκκος αὐτοῦ οὐκ ἔστιν πλήρης, ἀλλὰ κενός. Τροχίλος λέγει, «ἰδού, τὸν οἶνόν σου οὐκ ἔχω. καὶ ἐγὼ ἀγαθός εἰμι δοῦλος,» καὶ ἀποχωρεῖ. νῦν δὲ μόνον πάρεισιν Γρηγόριος καὶ Εὐγενίᾱ. μὲν οὖν Γρηγόριος ὀργίζεται, δὲ Εὐγενίᾱ οὔ. δὲ ἐρωτᾷ, «ἀλλὰ δὲ ποῦ ἐστιν ἀμφορεὺς ἄλλος. ἕνδεκα πάρεισιν, εἷς ἄπεστιν. ἆρα σὺ οἶδας, Εὐγενίᾱ;» δὲ Εὐγενίᾱ γελᾷ, λέγουσα «οὐκ οἶδα ἐγώ.» ἀλλὰ ἐν τῷ σάκκῳ αὐτῆς ἐστιν ἀμφορεὺς τοῦ οἴνου, οὐ πλήρης οἴνου, ἀλλὰ κενός.

Κεφάλαιον τὸ πέμπτον

I

Γρηγόριος οἰκεῖ ἐν οἰκίᾳ ( οἴκῳ) μεγάλῃ. πατήρ, μήτηρ, καὶ τὰ παιδία, ἐν τῷ οἴκῳ οἰκοῦσιν. Γρηγόριος καὶ Εὐγενία τέσσαρα παιδία ἔχουσιν· δύο υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας.

καὶ δὴ καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ πολλοὶ δοῦλοι οἰκοῦσιν. δὲ Γρηγόριος κύριος αὐτῶν ἐστιν, οὗτος γὰρ πολλοὺς δούλους ἔχει. καὶ κυρία δουλῶν πολλῶν ἐστιν Εὐγενία, αὑτὴ γὰρ πολλὰς δούλας ἔχει.

σὺν δὲ τοῖς παιδίοις οἰκοῦσιν πατὴρ καὶ μήτηρ. οἱ γονεῖς (πατήρ καὶ μήτηρ) μετὰ παιδίων οἰκοῦσιν ἐν τῷ οἴκῳ. οἱ υἱοὶ καὶ αἱ θυγατέρες σὺν τῷ Γρηγορίῳ καὶ σὺν τῇ Εὐγενίᾳ οἰκοῦσιν. οὐ μόνον σὺν παιδίοις, ἀλλὰ καὶ μετὰ τῶν δούλων οἰκοῦσιν Εὐγενία τε καὶ Γρηγόριος. οἶκος τοῦ Γρηγορίου οὐκ ἔστιν ἐν τοῖς ἀγροῖς, ἀλλὰ ἐν τῷ ἄστει. ποῦ οἰκεῖ Γρηγόριος; ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ, καὶ Ἀντιόχειά ἐστιν πόλις ἄστυ. καὶ δὴ καὶ Γηργόριος ἐν τῇ πόλει, ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ, οἰκεῖ. μὲν οὖν οἶκος οὐκ ἔστιν ἐν κήπῳ, μεγάλῳ μικρῷ. ἔστι δὲ κῆπος μῑκρὸς ἐν τῇ οἰκίᾳ.

καλή ἐστιν Εὐγενία. καλός ἐστιν Γρηγόριος. καλά εἰσιν τὰ παιδία αὐτῶν· οἱ μὲν υἱοὶ καλοί, αἱ δὲ θυγατέρες καλαί. ἆρα οἱ δοῦλοι καλοί; οἱ μὲν καλοί, οἱ δὲ αἰσχροί. τίς ἐστιν δοῦλος αἰσχρός; Σωσίας ἐστὶν αἰσχρός. ὀφθαλμὸν γὰρ κακὸν ἔχει. διὰ τί ὀφθαλμὸν κακὸν καὶ αἰσχρὸν ἔχει Σωσίας; ὅτι δεσπότης ἀεὶ τύπτει αὐτόν.

ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Γρηγορίου εἰσίν δύο θύραι. μὲν ἑτέρα θύρα ἐστὶ μεγάλη, δὲ ἑτέρα θύρα ἐστὶ μικρά. καὶ οἶκος πολλᾱ̀ς θυρίδας ἔχει. πολλαὶ θυρίδες ἐν τῷ οἴκῳ εἰσίν. καὶ ἐν τῷ οἴκῳ ἐστὶν αὐλή.

ἐν τῇ αὐλῇ ἔστιν κῆπος μῑκρός. ἄλλοι μὲν οἶκοι περίστυλα ἔχουσιν, ἄλλοι δὲ οὔ. ἆρα περίστυλον ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ; ναί, ἐν τῇ τοῦ Γρηγορίου οἰκίᾳ ἔστιν περίστῡλον, οὐ μέγα, ἀλλὰ καλόν.

καὶ δὴ καὶ ἐν τῷ οἴκῳ ἐστὶ πολλὰ οἰκήματα. μὲν Ἀλέξιος ἐν οἰκήματι μῑκρῷ καθεύδει. τί περὶ Δημητρίου; καὶ οὗτος καθεύδει ἐν μῑκρῷ οἰκήματι. δὲ Εἰρήνη καὶ Σοφία ἅμα καθεύδουσιν ἐν οἰκήματι γυναικῶν. ἄλλοι δὲ ἄνθρωποι, ὡς δοῦλοι, ἐν ἄλλοις οἰκήμασιν καθεύδουσιν, οἱ ἄνδρες ἐν ἑνὶ οἰκήματι, τῷ ἀνδρῶνι, αἱ δὲ γυναῖκες ἐν ἑνὶ ἄλλῳ οἰκήματι, τῷ γυναικῶνι.

οὖν Εὐγενίᾱ ἐστὶν ἐν τῇ αὐλῇ. ἆρά ἐστιν μόνη; οὐ μόνη ἐστὶν Εὐγενία. αἱ κόραι σὺν αὐτῇ εἰσιν ἐν τῇ αὐλῇ. δὲ Γρηγόριος ἄπεστιν. γυνὴ ἐν τῇ οἰκίᾳ ἐστὶν ἄνευ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς. ποῦ δέ ἐστιν Γρηγόριος; σήμερον ἔξω Ἀντιοχείας ἐστίν, ὅτι πρὸς τοὐς ἀγροὺς πορεύεται, μετὰ τοῦ Ἀλεξίου καὶ δούλων.

##II

ἐν δὲ τούτῳ, Εὐγενίᾱ μετὰ τῶν τριῶν παιδίων ἐν τῇ αὐλῇ ἐστιν. αἱ μὲν κόραι καὶ μήτηρ λαλοῦσιν, δὲ παῖς παίζει ἐν τῷ περιστῡ́λῳ. δὲ Δημήτριος ἀπὸ τῆς Εὐγενίας ἀποχωρεῖ.

τέσσαρες πάρεισιν, μία γυνὴ καὶ τρία παιδία, δύο κόραι καὶ εἷς παῖς. καὶ ἔστιν σφαῖρα. δὲ παῖς βάλλει τὴν σφαῖραν πρὸς τὰς ἀδελφὰς αὐτοῦ. αἱ δὲ λαμβάνουσιν τὴν σφαῖραν καὶ βάλλουσιν αὐτὴν πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτῶν. δὲ λάμβανει τὴν σφαῖραν καὶ πάλιν βάλλει.

μὲν οὖν Εἰρήνη βάλλει ὑπὲρ τὸν Δημήτριον τὴν σφαῖραν. δὲ παῖς ἀπέρχεται καὶ ζητεῖ αὐτήν. νῦν δὲ οὐχ ὁρᾷ αὐτὸν μήτηρ. οὐδὲ οὗτος παῖς αὐτὰς ὁρᾷ.

ἰδού, ἔστιν ἀνήρ πρὸς τῇ θύρᾳ. ἐκεῖνος οὖν κόπτει. δὲ Εἰρήνη ἐκείνου ἀκούει καὶ κελεύει τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς, τὴν Σοφίᾱν, λεγοῦσα, «κάλει μητέρα!» δὲ ἀδελφή, Σοφίᾱ, καλεῖ τὴν Εὐγενίᾱν.

δὲ Εὐγενίᾱ κελεύει τὰς θυγατέρας, λέγουσα, «καλεῖτε τὸν ἀδελφόν ῡ̔μῶν.» αἱ δὲ καλοῦσιν, λέγουσαι, «Δημήτριε, ἐλθὲ δεῦρο.»

Δημήρτιος ἔρχεται. «τί ἐστιν, μῆτερ;» δὲ ἀποκρῑ́νεται, λεγοῦσα, «ἀνήρ τις πάρεστιν. προσέλθε πρὸς τὴν θύρᾱν μετὰ δούλου καὶ ἐρώτᾱ.

δὲ Δημήτριος καλεῖ δοῦλον, Τροχίλον, καὶ ἅμα προσέρχονται πρὸς τὴν θύρᾱν. μὲν Τροχίλος λαλεῖ, δὲ Δημήτριος σῑγᾷ.

Τροχίλος· τίς εἶ σύ, οὗτος; Ἄγγελος· ἄγγελός τις εἰμι, ἐκ τῶν ἀγρῶν ἔρχομαι. Τροχίλος· ἀλλὰ, ἐκ τίνος τῶν ἀγρῶν ἔρχῃ, φίλε; Ἄγγελος· δήλως, ἐκ τῶν ἀγρῶν τοῦ Γρηγορίου, τοῦ κῡρίου μου. Τροχίλος· οὗτος δὲ εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ σήμερον πορεύεται. τὶ ἐνθάδε ζητεῖς;

Ἄγγελος· τὰ ἀληθῆ λέγεις; εἰς τοὺς ἀγροὺς πορεύεται Γρηγόριος; οἴμοι, ματαίως οὖν ἔρχομαι εἰς τὴν πόλιν σήμερον. νῦν δὲ ἀποχωρῶ.

οὖν δοῦλος καὶ παῖς ἐπανέρχονται πρὸς τὴν Εὐγενίᾱν. δὲ αὐτοὺς ὁρᾷ καὶ ἐρωτᾷ, λέγουσα, «τίς ἐστιν, καὶ τί βούλεται;» δὲ Δημήτριος ἀποκρῑ́νεται λέγων, «οὗτος ἀνήρ ἐστι ἄγγελος, καὶ τὸν πατέρα ζητεῖ. ἐκ γὰρ τῶν ἀγρῶν ἔρχεται, καὶ νῦν πάλιν εἰς τοὺς ἀγροὺς ἐπανέρχεται.»

ἆρα Γρηγόριος ἐν τοῖς ἀγροῖς; οὐκ ἐν τοῖς ἀγροῖς ἀλλὰ ἐν τῇ ὁδῷ. νῦν δὲ εἰς τοὺς ἀγροὺς πορεύεται. γὰρ κῡ́ριος σὺν τέσσαρσι δούλοις ἀποχωρεῖ τῆς πόλεως. οὗτοι μὲν βαδίζουσιν, δὲ κῡ́ριος ἐπὶ ἵππου ὀχεῖται.

III

οἰκίᾱ ἔστιν καὶ τοῦ Τροχίλου. τίς ἐστιν Τροχίλος; οὗτός ἐστιν δοῦλος ἐν τῷ τοῦ Γρηγορίου οἴκῳ. καὶ δὴ καὶ ἀνήρ Ῥωμαϊκός ἐστιν Τροχίλος. διὰ τί οὗτος ἀνὴρ Ῥωμαϊκὸς δοῦλός ἐστιν; γὰρ πατὴρ τοῦ Τροχίλου ἦν δοῦλος, νῦν δὲ αὐτός ἐστι δοῦλος. οὐ μόνον δοῦλός ἐστιν Τροχίλος, ἀλλὰ καὶ ἀνὴρ ὃς γυναῖκα ἔχει. τίνος γυναικός ἐστι Τροχίλος; τίς ἐστιν γυνὴ τοῦ Τροχίλου; Κίλισσα γυνὴ τοῦ Τροχίλου ἐστίν. τε Τροχίλος καὶ Κίλισσα ἅμα οἰκοῦσιν ἐν τῷ τοῦ Γρηγορίου οἴκῳ. οὐ γὰρ ἔχουσιν οἶκον ἄλλον, ἐν οἰκοῦσιν. οὖν οἰκίᾱ αὐτῶν ( =τοῦ Τροχίλου καὶ τῆς Κιλίσσης) ἐστιν ἐν τῷ τοῦ δεσπότου οἴκῳ. ἕξ οὖν παιδία ἔχουσιν, τέσσαρες μὲν υἱοί εἰσιν, δυὸ δὲ θυγατέρες. τοῖς υἱοῖς μὲν οὖν ἐστι ὀνόματα Ῥωμαϊκά, ταῖς δὲ θυγατρᾱ́σιν Ἑλληνικά. αἱ γὰρ θυγάτερές εἰσιν Σωφρονίᾱ καὶ Φοίβη. τίνα τὰ ὀνόματα τοῖς υἱοῖς; Μαρκὸς, Κοΐντος, Τῑ́τος, καὶ Οὐῑ́βιος. χαίρουσι οὖν τὰ παιδία τῆς Κιλίσσης; οὐ πολλάκις, ὅτι καὶ δοῦλοί εἰσιν οἱ ἕξ.